من نمی دانم فلسفه دوستی من وتو چیست ؟

من مدام فقط باید به نبودنت فکر کنم!مزه تنهایی گرفته تمام وجودم را!دیگر نمی دانم

 شادی چه طعمی دارد ! لطفا فلسفه دوستی بین خودمان را برای من تعریف کن؟!

تو چه جوری میتوانی بدون من زندگی کنی تویی که ۳قرن پیش میگفتی دوستت دارم.

 تویی که با مهربانی هایت به من خاطر نشان  می کردی که برایت ارزش دارم حالا فلسفه

 این تنهایی و دلتنگی چیست؟! من این شهر شلوغ پر دغدغه را نمی خواهم. کاشکی دیر نشود!

کاشکی جنون دست از سر نوشته های من بردارد کاشکی!

دلم برای سلام های خوش طعمت تنگ شده عزیز روزهای زندگی! دلم برایت تنگ شده

عزیزی که تکرار دوستت دارم را به من اموختی می بینی ؟!سطر به سطر نوشته هایم

 لهجه دلتنگی شدید به خود گرفته اند؟!

راستی این نوشته هارا هنوز هم می خوانی؟!

اگر پاسخت اری است کاری بکن که فلسفه دوستیمان زیباترین فلسفه زندگی بشود. 

بعد وقتی یک سطر عادی را خلق میکنم برایم میشود زیباترین اثر دنیا

 مثل همین نوشته هایی که دارند روبه روی چشمهای تو عرض اندام می کنند!

دربین تمام شعرهای دنیا یک بیت شعررا همیشه تکرار میکنم با خودم.

منظورم همان بیتی است که شده ورد زبانم وسکوت مهربان و شرجی !

منظورم دوستت دارم است!

هربار که این جمله را تکرار می کنم تمام ثانیه ها میشوند نتهای موسیقی!

این هم یک داتان بکر :

یکی بود یکی نبود من بودم وتو ما بودیم و یک جمله زندگی ساز    دوستت دارم!

نمی دانم چرا وقتی ادم عجله دارد عقربه های ساعت مثل اسب تندرو حرکت می کنند!

الان هم برای من زمان دارد مثل برق وباد می گذرد باید یک مقدار تندتر کارکنم.

۸دقیقه دیگر پیدایش می شود.بهتراست روبه روی دربنشینم.

نوراتاق هم خیلی مناسب است روشنایی سه تا هالوژن کوچک رنگ خاصی به فضا داده .

از یک ساعت پیش تابه حال ۵بار کوک سه تارم را کنترل کرده ام.....

خب همه چیز روبه راه است.

صدای چرخیدن کلید گم میشود در هیاهوی صادقانه قلبم!

ورود او هم زمان است بابوسه سرانگشت های پرشوق من بر سیم های سه تار.

جمله ام هم ردیف می شود با نت های پخش شده در فضای اتاق.

تقدیم به تو که زیباترین اهنگ زندگی من هستی.