سال 1387 خورشيدي برابر با سال 7030 ميترايي آريايي، 3746 زرتشتي و 2567 شاهنشاهي . اگرچه حضرت محمد(ص) 1387سال پيش هجرت کرد ولي سرزمين آريايي من 5645 سال پيش از آن نوروز را جشن مي گرفت 2361 سال پيش از آن مردمان اين ديار، خداي را ستايش مي کردند و کوروش 1182 سال پيش از آن دوستي را در جهان گسترانيد. پيشينه سرزمين من بسي بيشتر از1387 سال است. سال نو مبارک ....  

                         ((تکرار.........))

من به چشمان تومی اندیشم

                                     وبه تکرار هزاران دست

                                                                 که تو را می نوشتند

من به چشمان تومی اندیشم

                                       وبه شهری که تورابا همه خوبی هایت

                       به چراغان دروغین شبانش بخشید

                       به دستان تو اموخت که تسلیم شوی

من به تکرار تو می اندیشم

                                 وبه غمبارترین لحظه ی خویش

       که شکستی درمن

                              وشکستم در خویش

۲فروردین تا۱۱فروردین=ارغوانی               ۱۲مهرتا ۲۱مهر=سرمه ای

۱۲فروردین تا۲۱فروردین=سرمه ای            ۲۲مهرتا۲۰ابان=سفید

۲۲فروردین تا۳۱فروردین=نقره ای              ۲۱ابان تا۳۰ابان=طلایی

۱اردیبهشت تا۱۰اردیبهشت=سفید          ۱اذرتا۱۰اذر=کرم

۱۱اردیبهشت تا۲۴ اردیبهشت=ابی          ۱۱اذرتا۲۰اذر=خاکستری

۲۵اردیبهشت تا۳خرداد=طلایی                ۲۱اذرتا۳۰اذر=بلوطی

۴خردادتا۱۳خرداد=کرم                            ۱دی=سبزکله غازی

۱۴خردادتا۲۳خرداد=خاکستری                  ۲دی تا۱۱دی=قرمز

۲۴خردادتا۲تیر=بلوطی                           ۱۲دی تا۲۱دی=نارنجی

۳تیر=خاکستری                                    ۲۲دی تا۳۰دی=صورتی

۴تیر تا۱۳تیر=قرمز                                  ۱بهمن تا۴بهمن=زیتونی

۱۴تیر تا۲۳تیر=نارنجی                            ۵بهمن تا۱۴بهمن=ابی

۲۴تیرتا۳مرداد=زرد                                 ۱۵بهمن تا۱۹بهمن=قهوه ای

۴مردادتا۱۳مرداد=صورتی                       ۲۰بهمن تا۲۹بهمن=سبز

۱۴مرداد تا۲۲مرداد=ابی                          ۳۰بهمن تا۹اسفند=قهوه ای

۲۳مردادتا۱شهریور=سبز                        ۱۰اسفندتا۱۹اسفند=ارغوانی

۲شهریورتا۱۱شهریور=قهوه ای                ۲۰تا۲۹اسفند=لیمویی

۱۲تا۲۱شهریور=لاجوردی                        ۲۲تا۳۱شهریور=لیمویی

==============================================

((خانه ی عشق))         

ان روز که در کوچه های غریبی ه فراق دوستی ها برایمان ترانه ی غریب عاشقی را

 سر می دادند ان روز که اسمان می گریست و به بودنمان در کنار یکدیگر غبطه

 می خورد ما خانه ی عشق را بوجود اوردیم خانه ای که پی ریزش با عشق ودیوارهایش

 بادوستی بود واکنون که درختان شادو خرمند ماازهم دور می شویم ولحظه ی فراق فرا

میرسد دوستی ها یخ میبندد ولی عشق گرمای خودرا از دست نخواهد داد رابطه ها مانند

 مو ظریف می شوند ولی عاشق ومعشوق جدا نمیشوند.

پس ازاین به بعد عشق را می پرستیم چون با ان اتاقکی ساختیم ودوستی هارا ستایش

میکنیم چون اجر دیوارها را فراهم اورد وهمیشه ان دیوار وسقف عشق باقی خواهد ماند

                                                                               حتی شاید بیش از عمر تک تک ما

تو که نیستی تا ببینی گریه های هر شب من

                                      بی حضور عاشق تو چه عجیب گریه کردن

تو که نیستی تا ببینی دل اسمون شکسته

                                      جاده تا صبح قیامت من واین پاهای خسته

باعبور هر ستاره روح سبز تورو دیدم

                                      زیر قطره های بارون صدای پاتو شنیدم.....

((قشنگی های زندگی))

-نمیگم دوست ندارم که دیگه یادت بکنم

-نمیگم دوست ندارم همیشه اسمت رو بگم 

-نمیگم که دوست دارم من تورو تنها بذارم 

-نمیگم که دوست دارم اخم روی ابروم بیارم

ولی وقتی که دلت با دل من همخونه نیست

                                                        چه توقع داری که با دل تو من بمونم

میدونم وقتی توچشمای کسی عشق بشینه 

                                      دیگه جایی واسه نفرت ودوری تو چشماش نمیمونه

من میگم وقتی کسی دیگری رو دوست نداره 

                                                      نه که نفرت شایدم جدایی درمون دله

-نمیگم عهدی رو که بادل تو بسته باشم میشکنمش

                                                اما عهدی رو که شکستی با چی پیوندبزنم

-نمیگم یادم میره قشنگی های زندگی 

-نمیگم یادم میره عشق که اومد غم دیگه جایی نداره

ولی وقتی که کسی رفت وعهد پیمونی شکست

                                                               واسه چی زل بزنم به راهی که 

                       دیگه هیچ مسافری نداره.       

روزگارت بی آنکه با من یگذرد خوش باد

                    ای طلایی رنگ          ای تو را چشمان من دلتنگ

راستی من از کدامین راز با تو پرده برگیرم ؟

 منکه چنان کودکی بازیچه اش را بی تو غمگینم

                    ای طلایی رنگ          ای تو را چشمان من دلتنگ

تو بدانی آسمان دیدگانم را نه ابری جز به رویایی تو آکنده چه خواهی کرد؟

عاقبت آیا مهربان هیچ خواهد داشت؟

                                      چشمت آیا هیچ با من راست خواهد گفت ؟

                          کاش با من مهربان بودی !!!

        ای طلایی رنگ          ای تو را چشمان من دلتنگ

   زندگی را با ترنم های رنگین نگاهت بسته میبینم

  بامن ان رامشگران را اشتی فرما

                                             با من از گلگشت زرین بهاران مژدگانی ده

عشق ما چون هیمه ای افسرده اما گرم با نیفسرده فروغی زیر خاکستر

انتظار کنده های خشک تررا میکشد بی تاب

من غرور س گرانم را که بر نیلی غبار اسمان ها می تکاند بال

چون شکسته پر عقابی پیر

                                     درحصار چشم هایت بنده ی لبخنده ای کردم

من نگاه مهربانم را که از اعماق قلبم ریشه میگیرد

                                              شادمانه تا صبح انتظارت می دوانم گرم

                       تا کدامین پنجره بگشاید قبای صبح ان دیدار

                           عشق من تا نامه ای دیگر

                                            خداحافظ